BAŞLIKSIZ

Bu blog iç sıkıcı bir blog haline geldi.

Böyle takılıyorum artık.

Şu Gürcistan Rusya arasındaki savaş canımı çok sıktı. İşin kim haklı kim haksız kısmına bakmıyorum. Sadece sefil olan bir halk var ortada. Bugünkü gazetelerde şu satırlar var
"Çeçen ve Oset milisler eşliğinde Gori’ye giren Rus askerleri, kentte kaldıkları birkaç saat içerisinde yağmalanmadık ev, dükkan bırakmadı". Yani insan denen yaratık ne kadar acımasız ve gaddar anlamam mümkün değil. Babaaanneme bakan kadın da Gürcü. Ve giriş çıkış yapması gerekiyor 26 Ağustos gibi. Türkçe çok iyi konuşamıyor. Biletini ayarlamam gerekiyor nereden alacağımı anlamadım. Bir numara verdi dün babam İa'nın bir arkadaşının numarası Marina ismi. Ondan öğreneceğim. Bileti alacağım sonra bindireceğim. Ama nasıl gidecek bilmiyorum. Her yer kaynıyor.

Bir haber daha vardı bugün akıllara zarar. Çanakkale'de bir postacının götürmesi gereken postalar çöpten çıkmış. Üşenmiş çöpe atmış haber bu. İşin aslı astarı nedir bilmiyorum ama şaka gibi.

SOLAKLAR GÜNÜMÜZ KUTLU OLSUN

Bugün solaklar günüymüş. Günümüz kutlu olsun.

SONSUZLUK

Amsterdam yazısı yazmalı fotoları koymalı. Laptopum gelince belki evde yaparım. Aycan da fotoları göndermiş olur.

Geldiğimizden beri içime şeytan girmiş gibiyim. İçime daral geliyor hep. Anksiyete teşhisi koyduk. Kendi kendimize yani doktora gittiğim yok. Şimdi tanımına baktım ama bendeki endişe ve darallık durumuyla pek özdeşleşmiyor.

Terleme, titreme, çarpıntı vs. gibi bedensel belirtileri görülebilir. Başına kötü bir şey geleceğini düşünme, rezil olmaktan veya komik duruma düşmekten korkma gibi bilişsel (düşünsel), fakat çoğu kez nedeni belirsiz, tanımlanamayan bir gerginlik durumudur.

Ama ben nedenini biliyorum. Arada gelenler geliyordu sonra birden ferahlıyordum. Şimdi de gelenler geldi bende bir haftadır aşağıdaki düşüncelerle boğuşuyorum.. İşim bana bir şey katmıyor ömür boyu baltanın sapı olamadan yaşayacağım. Hatamı düzeltmeliyim bir ilgi alanı bulmalıyım okumalıyım öğrenmeliyim ne yapmalıyım, nerede yaşayacağım. Ne zaman düzgün bir işim olacak. Türkiye'nin geleceği çok belirsiz. Hep kötü haberler duymaktan bıktım. Dünya iyiye gitmiyor. Güçler savaşı. Başkaları her şeyi geride bırakıp pat diye büyük kararlar alıp kendine yön çizerken ben hala o mu bu mu şu mu yapıyorum. Hiçbir karar almıyorum bu ne kadar devam edecek. Ne zaman kendi kendime yeteceğim. Beklediğim mucize gerçekleşecek mi? İşte aradığın bu diye gelecek mi? Asabiyim. Birden patlıyorum. Sonra vicdan azabı yaşıyorum. Aslında haklıyken haksız oluyorum. Kendimi ifadeyi ne zaman becerebileceğim..... Yani o kadar çok ki. Şimdi biranda aklıma gelenler bunlar. Yüzlercesi bir anda uçuşuyor ve psikolojim yerleri süpürüyor. Hiçim hiçim hiçim hiçim...... Bunun çıkışı yok sonsuza kadar böylee..... diye nöbet geliyor. Sonra birden ferahlıyorum nedeni yok. Verilmiş bir çaba ya da karar da yok.

Bekliyorum ne olur o mucize gerçekleşsin kafamda ampul yansın diye. Gittikçe düşünmeyen bir aptala dönüyorum. Her şey şimdi bir sonsuzluk gibi...

TATİL

Tatil vakti geldi. Bugün uçuyoruz. Ziyaretçilerime iyi tatiller diliyorum.
Geldiğimde belki oradan bile fotolarla bir eklenti yaparım.
Sevgiler.

ELİF ABLA

Burhaniye'ye gittim geldim. Gitmesi gelmesi uzun sürdü, yol yordu ama iyiki gitmişim diyorum. Cuma geceden yola çıkıp pazartesi sabah dönünce insan bir hafta tatil yapmış gibi hissediyor. İki koca günü orada geçirdim. Deniz inanılmaz soğuktu ama süperdi. Her şey girene kadardı. Her şey iyiydi hoştu ama gene kötü bir haberle sarsıldık. Cumartesi annem Elif Abla'nın durumunun ağırlaştığından bahsetti. Ertesi gece Selocan'dan telefon geldi. Elif vardı ya diye. Eeee dedim kanserdi nolmuş ölmüş mü yoksa. Evet ölmüş ne yazık ki. Gençler birbir gidiyor ne kadar acı. Biz Ankara'da Beril Sitesinde oturuyoruz. Ben yaştakiler, ben yaştakilerin abisi olanlar ve ben yaştakilerin kardeşi olanlar. Çocuk ve genç kitlesi olan bir siteydik. Yazlık siteler gibiydik. Herkes yaşına göre takılıyordu. Ben yaştaki kızlar biz yaştaki erkeklerden şikayetçiydik. Çocuktular büyümüyorladı bir türlü. O zamanlar bize göre saçma sapan eğlenceleri vardı. Didişir dururduk. Şimdi bizler büyüdük. Kızların hepsi hemen hemen evlendi. Erkekler bekar ve çocuklukları baki kalarak büyüdü. Diğer kızlar Pino hariç pek görüşmüyor artık erkek olanlarla. Bir de abimlerin gurubu vardı. Ev partileri yapıp eğlence yapan. İşte o guruptan Elif Abla vardı. Siteye taşınmadan evvelden tanıyorduk. MTA'nın kamplarından. Sonra ayın sitede oturur olduk. Odtü'de matematik okuyordu. Bir kaç kere matematik çalıştırmıştı bana. Polinomlara çalıştığımız zamanı çok iyi hatırlıyorum. Sonra sınavdan 100 aldığımı öğrenince pek sevinmişti. İşte o Elif Abla artık yok. Tıpkı yaşıtım Özgür'ün erkek kardeşinin trafik kazası yüzünden aramızdan ayrılışı gibi. Çok nadir görüyordum Elif Abla'yı. Evlenmiş ve bir çocuğu olmuştu. Zaten sitedeki büyük yaştakilerin hepsi dağıldı gitti. Kimi yurtdışında kimi şehir dışında. Ben yaştakilerin ise erkek olanları hala sitede. İşte böyle bir site bizimki. Şimdi yeni nesiller vardır. Hiçbirini tanımıyorum artık. Bizim yaprak dökümümüz mü başladı? Sıra kimde peki ? Bu kadar gençken ölmek haksızlık değil mi:( Daha güzel bir yazı yazmak isterdim ama bunlar döküldü.

Bense minnoş efendiyle kredi aldım almadım o kadar parayla gidilir gidilmez tartışması yapıyorum. Halbuki ne kadar boş.

KÖY

Havadisler çok ama yazmaya gönül yok:)

Köye gittim geldim geçtiğimiz hafta sonu. Annemle babam Bursa'ya gittikleri için ben Babaannem ve Lia yalnız kalmasınlar diye köye gidecektim, ama annem yalnız kalabiliyorlar gelmene gerek yok dedi. Ben gene de gideyim istedim. Hem dönüşünde babamı görürüm hem de babaannemi ve köyü. Babamı ertesi gün döndüğü için göremedim. Kendimle ilgili vicdan muhasebesi yaptım. Geçmişte şu lafı, şu hareketi yapmasaydım dediğim çok olduğu için bu yeni bir şey değil. Hele köye gittiğim zaman çok yaptığım bir şey. Köy eskiden benim için çok gitmek istediğim bir yer değildi. Emrivaki gelirdi gitmek. Annem bizi toplar tatil olur olmaz köye giderdik. Babamın beklentisi o yöndeydi. O zamanlar köyün konforu çok iyi değildi. Bu kadar güzel ve bakımlı da değildi. Babam emekli olduğundan beri ihya etti orayı. Neyse gittiğimden itibaren döneceğimiz günü beklerdim. Gerçi hoş vakit geçirmiyor da değildim. Yaşıtlarım vardı. Çamurla bütün gün oynuyordum. Ama ne zaman iş yapacak yaşa geldim. Bulaşıkları yıkamaktır derlemek toplamaktır ki şunu da ekliyim annem hiçbir zaman kimseye minnet etmez. Bir de annemin köyü kırklamak gibi bir adeti vardı. Bütün eşyalar dışarı çıkar silinir süpürülür. Biri sizin yanınızda deli gibi temizlik yapınca el atmamak çok mümkün değil. Sonra fare vardı. Fındık faresi ama zaman zaman cirit atarlardı her yerde. Tuvalet bi dönem dışarıdaydı. İşte bütün bunların hepsi toplandığında gitmek istemediğim bir yer haline geliyordu köy. Bir zorunluluktu benim için. Ben pek elimi ona buna sürmediğim için de çok çekişirdik babaannemle. Abim ise tarlaya gider, ortakçıya yardım ederdi. Hal böyle olunca gözde torun o oluyor:) Dedem ise çok düşkündü bana işte vicdanımı yaralayan beni mutsuz eden bir durum bu. 93 senesinde kaybettik onu. 5 sene de yatalaktı ne yazık ki. Ben ise köyü bir mecburiyet olarak görüyordum. Aklıma arada sırada geldiğinde üzüldüğüm iki şey var. Oldukça küçükken ilkokul diyelim. Annemler beni köye bırakmışlardı kısa bir süreliğine sanırım. Ben de rahatsızlandım. Sahne şöyle Enver Eniştem tesadüfen köye uğruyor. Ben de babaannemlerin odada divana uzanmışım dedem gofret getirmiş. Huysuzum. Enver eniştem sanıyorum beni alıyor ve İstanbul'a götürüyor. Ben de koşa koşa gidiyorum. Orada dedemin gofret getirişi aklımdan hiç gitmiyor. Bir başka sahne ise yakında köyden ayrılacağız ve ben komşudayım abim geliyor hadi eve gel biraz vakit geçir diyor o sıralar da heralde ortaokul filan. Ben de hayır istemiyorum diyorum. Şimdiki karakterimi düşündüğüm zaman o kadar ters geliyor ki bu davranışlar niye böyle yapmışım bilmiyorum. İnsan olgunlaştıkça kesinlikle daha ağırbaşlı ve terbiyeli biri oluyor. Bu bende kesin öyle. Bir de anne tarafı sanırım bu kadar sık köye gitmemizi ve uzun kalmamızı da eleştirdikleri için çocuk olarak o da beni köye karşı antipatik yapmış sanırım o zamanlar. Psikolojik çözümlemeye girdiğimde bu geliyor aklıma.
Şimdi ise eksileri tedavi etmek ister gibi babaannemle pek iyi anlaşıyoruz. Zaten artık başkasına muhtaç ne yazık ki. Tam senesini hatırlamıyorum belki 5'tir. Babaannem artık köyde yalnız kalamamaya başladığında Ankara'ya bizim yanımıza gelmeye başladı babam da emekli olduğu için yazları beraber köye geri dönüyorlar. Babam da tam bir adanmışlık var. Bebek gibi bakıyor. Ama esip de gürlüyor sinirleri bozulmuş belki de. Babaannem de anlaşamıyoruz babanla diyor. Hep onun dediği olacak. Halbuki ben doğrusunu diyorum ama yok diyormuş babam. Tahmin ediyorum ve biliyorum nasıl olduğunu. Ankara'da geçirdiğim vakitler aramızı düzeltti artık gözde torun benim anlayacağınız. Tuvalete götürdüğümde banyosunu yaptırdığımda gece üzerini örttüğümde demeyin halimize.
Pazar İstanbul'a dönerken bu duygularla döndüm işte.
Pazartesi gecesi de apar topar Ankara'ya gittim Salı sabah oradaydım. Akşam bindim gece evdeydim. Neden gittiğimi daha sonra yazacağım. Bu gece de Burhaniye'ye gideceğim. Pazartesi sabah geleceğim. Hem denize girmek hem annemleri görmek dileğim.

Not: Yukarıdaki çan babaannemin kalmak istediği zaman çalmasını istediğimiz çan:)

Ben bloglara çok yorum bırakmıyorum. Bırakmadığım okumadığım anlamına gelmiyor. Kendime saklıyorum yorumlarımı .

Türkiye mi?? Gene boşladım canım daha doğrusu beter olsun modundayım. Atatürk Orman Çifliği arazisinin içler acısı durumu. Haydarpaşa Limanı'nın peşkeş çekilme fikri. Düşündüm ki yetmez ya bence İstanbul'daki koruları da imara açalım nasılsa borç içindeyiz kaynak yaratmak gerekmiyor mu onlar ne güne duruyor. Topkapı Sarayı'nı, Dolmabahçe Sarayı'nı satalım otel yapsınlar. Daha var mı başka fikri olan. Neyseki ömrü kısıtlı insanın. Bir de ölümsüz olduğumuzu düşüsenize. Yıllar geçecek gelişmeler bizi kanser edecek ama ölmeyeceğiz. Yaşarken ızdırap hem de sonsuz. Allahtan göçüp gidecez de yapılanları görmeyeceğiz.

GENE GÜNDEM

Gündemi takip ederken ya da yaşamı sürdürürken. Okuduğum gördüğüm çoğu şey için aaa bundan blogda bahsetmeliyim diyorum. Ama iş yazmaya gelince o durumlarım hiçbiri aklımda kalmamış oluyor.

Ülkemizin durumu karışık. Açıkçası yarın öbür gün bu yazdıklarımdan utanır mıyım bilmiyorum ama Ergenekon denen şeyin bir soytarılık olduğunu düşünüyorum. Gazetecileri gözaltına alıyorsun delil diye nitelendirdiğin şeyler saçmalık ötesi. Bugün yandaş medyadaki gazetecilerin evinde arama yapsınlar neler çıkacak. Adamın adı üstünde mesleği gazetecilik. Dün aklıma geldi abim Mustafa Balbay'a mektup yazmıştı. Ben düzenleyip çıktısını alıp anneme vermiştim annem de Mustafa Balbay'a götürüp vermişti. Abime e-posta attım senin mektup da delil artık diye. Ne mektubu dedi. Unutmuş tabii:)

Şimdi kimin kimden yana olduğu karışık. Adamların evinden toplanmış dokümanlar, bilgisayarlar var. Onların içine onlara ait olmayan belgelerin konmayacağı ne malum? Nasıl engelenebilir? Bir de Chp milletvekili adını unuttum. Teknoloji konusunda uzman. Diyor ki bilgisayardaki bilgilerin yedekleri alınıp bilgisayarlar geri verilmeli. O bilgisayarlara geriye dönük dosya konabilir ve kimse farketmez.

O kadar kirli ilişkiler. Birbirine girmiş devlet kurumları. Türkiye Türkiye olalı böylesine yozlaşmamıştı. Eskiden sağcısı solcusu sanırım en azından bilgiliydi. Okurdu tartışırdı sinemaya tiyatroya giderdi. Eski devlet adamlarına baktığınızda aynı fikirde olmasanız da bir asaletleri ve altyapıları olduğunu görüyoruz.

Yıllar sonra unakıtan mı gül mü dingil mi hangisi devlet adamı diye nitelendirilebilir altyapıya sahip olacak. Anasına bak kızını al işte Türkiye'nin geldiği nokta devletin başındakilere bak halkını al. Yoz, bir avuç kömüre kendini satan. Okumayan düşünmeyen arap kültürü hakim olmuş bir halk. Biz bunlarla mı geleceği düşüneceğiz hadi canımmm.

Ya işte bunları düşünüyorum. Bu günlerde. Aklıma gelmeyen daha nicelerini de yazamadım.


Kendime gelince neler yaptım neler ettim,

Konserimiz oldu bahsemedim. Güzel geçti tepindik öncesinde de sonrasında da. Çubuklu Hayal Kahvesinin yeri çok güzel. İşletmesi tartışılır ne yazık ki. Zaten çoğu mekanın ortak sorunu değil mi işletmecilik. Öyle de çok işletme fakültemiz var ki :)

Gece de Zekeriyaköy'e geçtik. Evden eşyalarımı alırken kapıyı parmağımın üzerine kapattım. Bekletmeyeyim diye de öyle çıktım. Buz alsaydım iyi olacaktı. Neyse oraya gidince buza koydum. Gene de pek güzel geçmedi o gece benim için. Bir de regli durumum vardı. Pek rahat değildi. Evleri çok güzeldi. Orman içinde havuzlu müstakil bir ev daha ne olsun di mi? Parmağıma gelince tırnağım düşmeyecek sanırım. Kan oturmuş halde duruyor.

Bu hafta sonu da Cumartesi Amerika'dan Türkiye'ye taşınan kuzenim ve eşiyle geçirdim. Bizim semtte ev baktık. Pazar da Çidoyla Nişantaşı'na gidip ıvız zıvır bakındık. Ufak tefek şeyler aldık.
Aycan'la küstük barıştık. Arada bana ayar lazımmış öyle diyor.

Bu cumartesi de köye gideceğim. Babaannem'e Gürcü bir kadın bulundu o yardımcı oluyor bizimkilere. Cuma da kurstakilerle kurs sonrası ilk buluşmamızı yapacağız. Galata köprüsünün altı olacak mekanımız.

Vizelerimiz tamam. Gideceğimiz günü bekliyoruz. Hava güzel olsun diye umuyorum. Yoksa Aycanımı yağmurda yürütmek zorunda kalacağım. Tembel tenekelik yapamayacak.